İstanbulu seviyorum..

İstanbula ne kadar kızsam kötü gözle bakamam;Çocukluğumdan beri yüregim ona bağlıdır.

O benim içimde en güzel,en kötü şeylerle bir aradadır:Sonradan başka güzel şehirler gördükçe istanbulun güzeliğine daha derin bir sevğiyle bağlandım.

İstanbulu yanlız kendisi için seviyorum;kusurlu,belalı taraflarına varıncaya kadar her şeyi ile ve candan seviyorum.

Beni ülkemle övündüren yanlız bu şehirdir;halkıyla büyük,dünyadaki yeriyle büyük,hele türlü türlü rahatlıklarıyla büyük ve eşsiz olan,türkiye'nin onuru ve dünyanın en soylu zihniyetlerinden sayılan bu şehirdir....

Ruhum arayış içinde..

Acaba benliğimmi değişiyor,yoksa aynı konuları ayrı koşullarla ve ayrı bakımlara göremi ele alıyorum?

Her ne hal ise, bazen hatta genellikle kendi kendimden ayrıldığım oluyor.Fakat babanenemin küçükkken hep dediği gibi dogruluktan hiç ayrılmıyorum,

ama bir gerçek'de varki,Ruhum bir yerde durabilseydi,kendimi denemekle kalma bir karara varırıdım.
Ruhum sürekli bir arayış ve oluş içinde..